Φωτογραφικό υλικό
Στιγμές από το χωριό
Στ' Ασπροπόταμο της Πίνδου, 50 χλμ. από τα Τρίκαλα, σε υψόμετρο 1137μ., χτισμένο ανάμεσα στα βουνά Μαρώσα και Νεράιδα — το παλαιό Βετερνίκο ή Βετερνίκ ή Βετορνίκη.
Ετυμολογικά το όνομα «Βετερνίκ» παρουσιάζει δυσκολίες: κατά μια εκδοχή είναι σλαβικό, από το «Βετιέρ» (αέρας, ανεμοχώρι), πιθανόν από το λατινικό Vertus (γεν. Veteris — παλιός) και το κουτσοσλάβικο «νικ» (μικρός)· κατ' άλλη εκδοχή, από το σλαβικό «Βέτερ» (άνεμος) και την κατάληξη «-νικ» (ουδείς) — τόπος που δεν τον πιάνει ο άνεμος. Μεταφορικά, «Βετερνίκ»/«Βετρονίκ» σήμαινε και νεραϊδοπαρμένος ή τόπος των αερικών· σε αυτή την παράδοση πιθανόν στηρίζεται και το σημερινό όνομα.
Το «Βετερνίκ» αναφέρεται ως «Βετορνίκη» σε επιστολή του 1711 του Αναστάσιου Γόρδιου. Οι κάθοδοι των Σλάβων στην περιοχή ήταν δύο, τον 6ο-7ο και τον 13ο-14ο αιώνα. Το χωριό κάηκε το 1823 από τους Τούρκους, όπου καταστράφηκε και το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου.
Η παράδοση αναφέρει ότι υπήρχαν κάποτε στο χωριό δυο πλούσια και όμορφα κορίτσια. Το ένα το έλεγαν Μαρία «Μάρω» και το άλλο Νεραϊδούλα. Κλέφτες πατήσανε στο χωριό γυρεύοντας να πάρουν αιχμάλωτες τις δυο κοπέλες. Μα εκείνες κατόρθωσαν να ξεφύγουν. Η μια ανέβηκε στην κορυφή του ενός βουνού και η άλλη στην κορυφή του άλλου. Όταν οι κλέφτες φύγανε τα κορίτσια δεν γυρίσανε στο χωριό. Είχαν χαθεί. Οι γέροι και οι γριές του χωριού λέγανε ότι πολλές φορές, τις φεγγαρόλουστες βραδυές βλέπανε τις σκιές τους και τις σκοτεινές νύχτες ακούγανε τις παραπονιάρικες φωνές τους. Από τότε τα βουνά ονομάστηκαν «Μαρόσα» και «Νεράιδα». Απ' την παράδοση αυτή το χωριό έλαβε το όνομα «Νεραϊδοχώρι».
Τα παραμύθια αποτελούν μεγάλο κομμάτι της λαογραφικής παράδοσης κάθε τόπου. Τα κείμενα μπορεί στην αρχή να είναι δυσανάγνωστα λόγω της διαλέκτου, αλλά δίνουν έναν τόνο μοναδικότητας και ευθυμίας σε κάθε ιστορία.
«Τις φεγγαρόλουστες βραδυές έβλεπαν τις σκιές τους και τις σκοτεινές νύχτες άκουγαν τις παραπονιάρικες φωνές τους» — η παράδοση για τη Μάρω και τη Νεραϊδούλα.Διαβάστε τα παραμύθια
Ο αρραβώνας, ο γάμος, τα γεωργικά έθιμα, η ρόγα, τα προγνωστικά και οι προλήψεις.
Περισσότερα →Δεκατρείς λαϊκές παραδόσεις: η Μαρόσα, το Φαράγγι Μάννας, τα Καλλικαντζάρια, οι Λάμιες κι άλλα.
Περισσότερα →Ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Δημήτριος και τα υπόλοιπα εκκλησάκια του χωριού.
Περισσότερα →Έξι παραμύθια στην τοπική διάλεκτο, όπως τα αφηγήθηκαν οι κάτοικοι του χωριού.
Περισσότερα →Όπως και σε πολλά ορεινά χωριά του Ασπροποτάμου, ο πληθυσμός μειώθηκε σταθερά μετά τη δεκαετία του '40, καθώς οι κάτοικοι μετακινήθηκαν προς τα αστικά κέντρα.